این‌ها خواب نیست، حقیقت عریان دردیست که می‌کشیم

 

     دیشب خواب دیدم توی زندانم. سلولها اما اتاق های کوچکی‌ است به  قد دو آدم درازکش. یکسره‌ي خاکستری تنم هست و موهایم از ته تراشیده.رییس زندان گفت امشب بی سر و صدا اعدام می‌شوی! ببینم این مسیحی که تو را خطاب می‌کنند هستی یا نه، معجزه کن! به تمسخر گفت. به تلخی گفتم تو بکش، شاید زنده شدم. خندید! گفت قرار است سرت را بزنیم که خاطر جمع شویم مرده ای. گفت هیچ کس نباید بفهمد. اگر به کسی در زندان بگویی و بلوا راه بیفتد به هیچ کس رحم نمیکنیم. گفتم من نه مسیحم، نه معجزه گر و نه ناجی، من فقط این مردمِ اسیر را دوست دارم، آنها این می‌دانند و مرا متقاعب دوست دارند، همین. میدانستم رحم کسی نمیکنند. گفت برو حالا تا شب آزادی بچرخی برایت خودت توی دالان‌های زندان، خوش باش. راه افتادم،  هنرمند زندان هم کنار من راه افتاد. یک سری کاغذ دستش بود. تا چشمم افتاد دستپاچه شد. گفت شرمنده ام، دستور دارم آگهی مرگت را طراحی کنم. گفتم عیب ندارد، تو کار خودت را بکن. یک آگهی افتاد زمین، بچه‌ای پرید و برداشت. دویدم دنبالش و از پشت بغلش کردم. کاغذ را گرفتم، گفت چرا این می‌گوید تو مرده‌ای؟ گفتم شوخی است، می‌بینی که نمرده ام! خندید. می‌دانستم هیچ کس نباید بفهمد قرار است بمیرم. شر می‌شود برایشان. کاغذ را دادم به طراح، گفت ببخش! سری تکان دادم و راه افتادم. رسیدم به حیاط زندان. درب زندان باز بود انگار و نگهبان حواسش پرت کسی بود. نگاهم افتاد به بیرون. شهر جایی دور پایین تپه ای می‌درخشید. چراغ های روشنِ رنگی، ساختمان‌های رنگی.

دلم گرم شد، دلم زندگی خارج از زندان خواست. یادم نمی‌آمد چه طور بود، اما مرا از دور صدا می‌زد. فکر کردم من که کسی را در شهر ندارم، حتی اگر از این فرصت استفاده کنم و فرار کنم. فکر کردم حتما کسی مرا پناه میدهد. یاد مهربانی مردم افتادم و دلم گرم شد. یک قدم به جلو گذاشتم اما یهو یادِ مردم زندان افتادم. من را دوست داشتند، دلشان به من گرم بود.  نگاهم افتاد به ساختمان بزرگ و خاکستری زندان، دوباره نگاه کردم به شهر رنگی و روشن و... برگشتم به زندان. 

شروع کردم به هق هق گریه، نه برای خودم، برای زندانی‌ها. گریه کردم فردا که بفهمند من رفته ام در سکوت، دلشان می‌شکند. نگاهشان می‌کردم از دور، هر کدام در سلول خود مشغول به کاری. هق هق میزدم و توی دالان های خالی راه می‌رفتم. دلم از مهر تک تکشان لبریز بود، و سنگین، که نشد برایشان کاری بکنم قبل از مرگ.  یکی مرا دید، گفت چرا گریه می‌کنی؟ گفتم دلم گرفته. گفتم بروم سلول خودم تا شب کسی نبیندم. یادم نمی آمد سلولم کجاست. حالم خوب نبود. پرسیدم تو میدانی اتاق من کجاست؟ بغلم کرد و گفت تو خوب نیستی داری پنهان می‌کنی، گریه کردم و گفتم نپرس فقط مرا برسان به اتاقم. کمکم کرد رسیدم به اتاق خودم. یک گربه نارنجی آنجا بود که مال من بود. بغلش کردم و زار زار گریه دوباره شروع شد. فکر کردم کاش تنم را به حیوان نشان دهند بداند مرده ام و تنهایش نگذاشته‌ام. هم اتاقیم آمد تو، گفت چه شده؟ بغلش کردم و هق هق امان نداد باز. دلم میخواست خداحافظی کنم، بگویم ساعت‌های آخر است. بگویم به همه بگو دوستشان دارم. بگویم حواست به این حیوان زبان بسته باشد.اما نمیخواستم جانش را به خطر بیاندازم. همانطور که در آغوشش و صورت فشرده به شانه اش زار می‌زدم از خواب بیدار شدم.

این‌ها خواب نیست، فریاد‌های روان آزرده ایست که نمی‌تواند روزها دردهایش را از ظلمی که می‌بیند فریاد بزند، هق هق کند، فهم کند.

هر روزی را که بیشتر درغربت می‌گذرانم، بیشتر می‌فهمم ایران تنها خانه من است، و برگشتن تنها هدف. 

---

I dreamed I was in prison. The cells were small rooms, only long enough for two people to lie down. I was dressed entirely in gray, and my hair had been shaved to the scalp.

The prison warden said, “Tonight you’ll be executed quietly. Let’s see if you’re really this ‘Christ’ they call you. Perform a miracle,” he said mockingly.

Bitterly I replied, “Go ahead and kill me. Maybe I’ll come back to life.”

He laughed. “We’re going to cut off your head so we’re sure you’re dead. No one must find out. If you tell anyone in the prison and a commotion starts, we won’t spare a single person.”

I said, “I’m not Christ, not a miracle worker, not a savior. I just love these imprisoned people. They know that and they love me in return — that’s all.”

I knew they would show no mercy.

He said, “Go now. Wander freely in the prison corridors until tonight. Enjoy yourself.”

I started walking. The prison’s artist walked beside me, holding a stack of papers. When I noticed them, he grew flustered.

“I’m sorry,” he said. “I’ve been ordered to design your death announcement.”

I said, “It’s alright. Do your job.”

One sheet fell to the ground. A child ran and picked it up. I chased him, hugged him from behind, and took the paper.

“Why does this say you’re dead?” he asked.

“It’s a joke,” I said. “You see I’m not dead!”

He laughed.

I knew no one was supposed to find out I was going to die. It would cause trouble for them.

I gave the paper back to the designer. “Sorry,” he said.

I nodded and walked on.

I reached the prison yard. The gate was open, as if the guard was distracted by someone. I looked outside. Far below a hill, the city shimmered — colorful lights, colorful buildings.

My heart warmed. I longed for life outside the prison. I couldn’t remember exactly what it was like, but it was calling to me from afar.

I thought, I don’t have anyone in the city — but even if I used this chance and escaped, surely someone would shelter me. I remembered people’s kindness, and my heart felt warm again.

I took one step forward — then suddenly thought of the prisoners.

They loved me. Their hearts were comforted by me.

I looked at the huge gray prison building, then back at the bright colorful city… and I turned back to the prison.

I began to sob — not for myself, but for the prisoners. I cried thinking of tomorrow, when they would learn I had gone in silence, and how their hearts would break.

From afar I watched them, each busy in their own cell. I sobbed as I walked through the empty corridors. My heart was overflowing with love for each of them — and heavy with the pain that I hadn’t been able to do anything for them before dying.

Someone saw me and asked, “Why are you crying?”

“I’m sad,” I told myself, I should go to my cell so no one sees me till night.”

I couldn’t remember where my cell was. I wasn’t well.

“Do you know where my room is?” I asked.

She hugged me and said, “You’re not okay , you’re hiding it.”

I cried and said, “Don’t ask. Just take me to my room.”

She helped me get there.

An orange cat was there, it was mine. I hugged her and burst into tears again. I thought, I wish they would show my body to the her so it would know I hadn’t abandoned her.

My cellmate came in and asked, “What happened?”

I hugged her, and sobbing wouldn’t let me speak.

I wanted to say goodbye.

I wanted to say these were my last hours.

I wanted to tell her to tell everyone I loved them.

I wanted to ask her to take care of this helpless animal.

But I didn’t want to endanger her life.

And as I cried in her arms, my face pressed to her shoulder, I woke up.

.

.

.

These aren’t just dreams, they’re the screams of a wounded soul that cannot cry out during the day about the injustice it sees, cannot sob, cannot process it.

The more days I spend in exile, the more I understand that Iran is my only home, and returning is my only goal.